همپوشانی منافع اصلاحات و جاسوسان سیا

خبرگزاری بسیج - سرویس اخبار ویژه

به گزارش خبرگزاری بسیج،تحلیل انتخابات و خبرسازی پیرامون آن همچنان در شبکه های ماهواره ای فارسی زبان جاری است و برنامه های زیادی این خصوص مطرح است.

با این حال نکته حائز اهمیت در خبرسازی های جریان ضد انقلاب برنامه سازی حول وزن دادن به برخی گروه های سیاسی درون ایران از جمله اصلاح طلبان و حامیان دولت است که سوال مبهم را در ذهن متبادر می کند.

این سوال می تواند چرایی همپوشانی منافع جریان خارج نشین ضد ایران با برخی گروه های داخلی باشد.

این همپوشانی کار را به جایی می رساند که شبکه ماهواره ای صدای آمریکا بعنوان رسانه رسمی سازمان سیا به کارشناسان خود اجازه می دهد تا به تعریف و تمجید از روند سیاسی پس از انتخابات بپردازند.

در یکی از برنامه های شبکه صدای آمریکا گفتگوی مجری و کارشناس بصورت قابل تاملی مطرح می شود که بخشی از آن را در زیر می خوانید:

مجری برنامه عنوان می کند:چرا باید در انتخابات شرکت کنیم؟ آیا مشارکت اعتراضی، یا رأی سلبی را میتوان فرآیندی از مشروعیتزایی برای نظام جمهوری اسلامی تلقی کرد و یا تحریم انتخابات، منجر به سلب مشروعیت میشود؟ مجلسی که از این فرآیند و با مشارکت 60 درصدی شهروندان زاده میشود، چه نقشی میتواند در افزایش قدرت نهادهای جمهوریتخواه در این نظام سیاسی ایفا کند؟

آقای علیزاده! شما از کسانی بودید که از فرآیند مشارکت در ایران دفاع میکردید در ماههای گذشته، مبنی بر این که این فرآیند رأیهای سلبی، میتواند به نهادینه شدن جامعه مدنی کمک کند. آیا این اتفاق افتاد؟

کارشناس برنامه اذعان میکند: اولاً میخواهم تبریک بگویم. اتفاق بسیار مهمی در چند مرحله؛ از خود انتخابات که بگذریم. در واقع تبریک به نیروهای دموکراسیخواهی که با دستانی بسیار بسته توانستند ناامید نشوند و دشمنان داخلی و خارج از کشور را کنار بزنند و توانمندیهای خودشان را باور کنند و روی پای خودشان بایستند، بدون کمک هیچ جایی و هیچ رسانهای و هیچ قدرتی. من به آنها تبریک میگویم، اما تبریکی هم میگویم به کل مردم ایران و کسانی که به اصولگرایان هم رأی دادند برای این که تقویت پایههای کلی این نظام، ببینید یکی از دعواها این بود که رأی باعث مشروعیت نظام میشود. بله باعث مشروعیت نظام میشود، اما این که نشان بدهیم نظامی وجود دارد که پس از بحرانی عظیم مثل 88 در کمتر از چهار سال میتواند به خود اصلاحی دست بزند، میتواند مکانیزمهای تعدیل داخلی به وجود بیاورد که جناح دیگر را بر سر کار بیاورد، هم در ریاست جمهوری و هم در 92، نشان میدهد که این نظام قابلیت اعتماد داخلی دارد و میتواند پای میز مذاکره با دولتهای خارجی بنشیند، میتواند جایی باشد برای سرمایهگذاری خارجی و میتواند نزاعهای داخلیاش را هم بدون کمک خارج، حل کند. این اتفاق به نظر من برای همه اتفاق خوبی است، فقط برای ما دموکراسیخواهان نیست. یک اتفاق دیگر هم به نظر من این است که سال 88 ما وارد گسلی شدیم که میتوانست خطرناک باشد.

رأی میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و دعوت مهدی کروبی، به نظر من اتفاقی به بزرگی خود انتخابات و نتایجی است که مردم گرفتند به ویژه در تهران، برای این که آنها هم گفتند که ما به صلح، بیشتر میاندیشیم تا به جنگ. آنها هم میرفتند آشتی ملی را تسهیل میکردند با این آرا. اگر این اتفاق در آفریقای جنوبی و برمه و جاهای دیگر افتاده بود، دوستان دموکراسیخواه غربزده راه میافتادند و از آن به عنوان سمبل و الگو استفاده میکردند.

این موارد در حالی مطرح می شود که کارشناس دیگر صدای آمریکا اذعان می کند:

ابتدا خدمتتان عرض کنم که قبل از انتخابات، بنده از تحریم دفاع نمیکردم به آن مفهومی که تحریم را میگویند. بنده میگفتم که در انتخابات مجلس، مشارکت حداقلی را به نوعی من حمایت میکردم و در مورد مجلس خبرگان قایل به این بودم که رأی دادن در آن به اصطلاح حرکت درستی نیست. بحث تحریم و شرکت به آن شکل جدال قدیمی و کلاسیک که مطرح بود را حداقل من قایل به آن نبودم.

اما در مورد این که این انتخابات نتیجهاش چه بوده و مردم چه کردهاند، من اگر اسمی بخواهم بگذارم بر نوع مشارکت مردم که شما هم فرمودید مشارکت سلبی، من آن را دوباره در قالب یک بدفرمانی مدنی میبینم. مردم در انتخابات سالها دعوت شدند، رأی دادند از اول انقلاب برای این که تکلیف شرعی است، برای این که وظیفهای است به نوعی و مردم را میخواستند بیایند برای این که به نظام، مشروعیت بدهند، نظامی که در هر صورت دموکراتیک نبوده، نظامی که اگرچه برآمده از یک انقلاب بوده، اما به نوعی آن انقلاب را مصادره کرده و خواسته نظام همیشه از مردم این بوده.